Reforma emerytalna z 1998/1999 roku oparła system emerytalny z Polsce na trzech filarach. Pierwszym z nich jest ZUS, drugim OFE a trzecim są wszelkie inne formy zbierania pieniędzy na emeryturę. Niby to samo, a jednak różnic jest wiele…
Filar I, którym po reformie został ZUS, co prawda zachował on charakter repatriacyjny - wypłacone składki są na bieżąco wypłacane obecnym emerytom, jednak nastąpiły dość znaczące zmiany. Każdy pracownik ma indywidualne konto na którym rejestrowana jest składka, a suma tych składek co rok jest waloryzowana. Konto pracownika jest źródłem informacji o wysokości zarobków, stażu pracy, sumie wypłat, urlopach itp. Przynależność do ZUSu jest obowiązkowa, bo stanowi podstawę dla drugiego filaru, którym jest OFE, czyli otwarty fundusz emerytalny. Przynależność do niego jest obowiązkowa dla ludzi urodzonych po 31.XII.1968roku. Jest on ściśle połączony z ZUSem, gdyż to ZUS przekazuje do wybranego przez pracownika funduszu emerytalnego część jego pensji brutto, wpływa to na jego indywidualne konto, które prowadzone jest bezpłatnie. Fundusz emerytalny inwestuje pieniądze pracownika tak, aby po osiągnięciu wieku emerytalnego pracownik mógł mieć jak największą emeryturę. Jest jeszcze filar trzeci, nieobowiązkowy choć nieraz bardzo przydatny. W jego skład wchodzą lokaty bankowe, lokaty w funduszach inwestycyjnych itp. Mogą one mieć charakter indywidualny lub grupowy. Są to dobrowolne oszczędności pracownika. Gdy pracownik przejdzie na emeryturę to pieniądze, które zgromadził w OFE zostaną przekazane do zakładu emerytalnego, który będzie wypłacał pieniądze pracownikowi i jego minimalna emerytura nie będzie mniejsza niż 18% średniej płacy.