System obowiązujący w Polsce do końca 1998 okazał się  zupełnie nie wygodny. Składki gromadzone przez osoby pracujące  przeznaczone były na wypłaty świadczeń dla aktualnych emerytów i rencistów.  Był to wielki problem , ponieważ w naszym kraju występuje zjawisko „starzejącego się społeczeństwa”. Inaczej mówiąc z każdym rokiem ubywa osób w wieku produkcyjnym (czyli osób wpłacających składki do ZUS), a przybywa osób w wieku poprodukcyjnym. Państwo musiało coraz więcej pieniędzy z budżetu przekazywać do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Dlatego rząd zdecydował na reformę systemu emerytalnego, która zaczęła obowiązywać od 01.01.1999r.  Głównym celem reformy emerytalnej było zwiększenie bezpieczeństwa systemu , poprzez zapewnienie wpłaty świadczeń emerytalnych z różnych źródeł.

PRZEWIDYWANE ZMIANY W OFE
Prowadzone prace nad zmianami ustaw w funduszach emerytalnych budzą wątpliwości w  Biurze Analiz Sejmowych. Między innymi zmiana w zakresie pobieranej opłaty za zarządzanie aktywami. Obecnie opłata ta wynosi 7% od jednorazowo przelanej przez ZUS sumy pieniędzy do OFE. Zmiany przewidują stopniowy spadek tych opłat do 3,5%. Zmniejszeniu mogą też ulec wysokości opłaty za zarządzanie. Wg Biura Kancelarii Sejmu w długiej perspektywie zmiana w opłacie za zarządzanie nie doprowadzi do znacznego zwiększenia wysokości przyszłych świadczeń emerytalnych, a był to główny cel w pracach nad zmianą prawa. Biuro Analiz Sejmowych podkreśla, że wprowadzenie maksymalnej wysokości opłat pobieranych przez największe fundusze spowoduje generalny wzrost kosztów dla członków funduszy, ponieważ więcej osób wybierze mniejsze fundusze, których koszty proporcjonalnie są mniejsze, w dłuższej perspektywie spowoduje to zmniejszenie efektywności inwestycyjnej wszystkich OFE. Dlatego najlepszymi zmianami, które należałoby poddać praktyce są zmiany, które uwzględniałyby wzmocnienie roli premii za dobre wyniki inwestycyjne. Taka regulacja premiowałaby zwiększenie efektywności funduszy.